Nieuwsbrief 17 november 2011
Wat is eenheid volgens jou?
Op 23 oktober vierden we de Dag van de Eenheid in hartje Utrecht. We kregen op de vorige nieuwsbrief een paar reacties van lezers over het idee van een Dag van de Eenheid. Bedankt voor jullie perspectieven.
In deze nieuwsbrief wil ik om verdere dialoog met jullie op gang te brengen van een aantal kerngroepleden hun ervaringen van eenheid met jullie delen. Beginnend met een stukje over de Dag van de Eenheid van 23 oktober.
Dag van de Eenheid in Utrecht
Het weer was heerlijk om ook buiten een activiteit te ontplooien. Er was een zaal gehuurd in het Centrum van de Kunsten, waar we beschikking hadden over een piano. Buiten op het Domplein hebben we een prachtige mandala getekend waar mensen die langs kwamen lopen aan mee hebben geholpen. Kinderen die een hartje of bloemetjes tekenden of figuren uit hun favoriete computerspel. Kortom: ieder kon zijn eigen belevingswereld kwijt in de mandala. En de verschillende ervaringen van mensen werden samengvoegd in een geheel: de mandala.

Het binnenprogramma hebben we met een klein groepje beleefd. We hebben met zijn allen mantra's gezongen en een kaarsje aangestoken waarbij we onze eigen wensen voor eenheid op mochten opschrijven. Als afsluiting hebben we een 'angelshower' gehouden waarbij iedereen de volledige aandacht kreeg van de rest van de groep. Het was een fijne middag waarin we allemaal verbondenheid en warmte hebben kunnen ervaren.
Kerngroepleden over eenheid:
Occupy beweging: Marlies aan het woord
In de afgelopen weken ben ik twee keer aanwezig geweest bij activiteiten van de Occupy Beweging in Den Haag. Ik merk hier verbondenheid tussen mensen die een zelfde doel nastreven (gelijkheid voor iedereen, iedereen heeft recht op leven in welvaart, waarin scholing, voeding, onderdak en gezondheidszorg voor iedereen toegankelijk zijn). Daarnaast hoor ik ook over spanningen tussen mensen binnen de beweging die op verschillende manieren dit doel van gelijkheid willen bereiken. Er zijn mensen die boos zijn op de 1% rijke mensen van de wereldbevolking en de manier waarop ze hun rijkdom verdienen en besteden. Daarnaast zijn er mensen die vanuit liefde de dialoog aangaan met mensen op straat over gezondheidszorg, verdeling van geld en goederen over de wereldbevolking.
Vanuit liefde betekent voor mij vanuit een houding waarin ik een lusiterend oor heb voor de ander en mijn eigen mening pas geef als hierom gevraagd wordt of als ik denk dat ik de ander aan het denken kan zetten door mijn perspectief te geven. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vooral nog luister en aanhoor wat anderen vinden.
Wat ik hier aan het leren ben is dat het besef van eenheid vraagt om een bewustwording van je eigen perspectieven en drijfveren. Je afvragen wat je echt belangrijk vind in het leven en nagaan of je hier wel echt naar leeft. Dat vraagt om moed, moed die we bij elkaar kunnen versterken door onze eigen bewuste keuzes te maken en vanuit een open houding andermans keuzes tegemoet te treden.
Ik voel me sinds een jaar of tien verbonden met het Team van de Mensheid (Humanity’s Team) vanuit vriendschap, vanuit een vanzelfsprekend me goed voelen bij mensen die leven wie ze werkellijk zijn. Dat is fantastisch. Ik hoef me niet af te vragen of die ander bij mij past of wel dezelfde taal spreekt. Ik voel het en ervaar het nu. Ik zie mezelf in de ander, zijn of haar impulsen zijn de mijne, ik had ze kunnen doen en voelen. Er bestaat een idee dat ieder mens maar enkele goede vrienden heeft in het leven. Dat geloof ik niet meer. Natuurlijk zijn er mensen met ik wie ik meer omga, omdat ik dat graag wil ervaren, maar ik merk dat wanneer ik leef en voel vanuit wie ik echt ben op dit moment, dat ik er dan helemaal ben, met wie er is. Niets om terug te houden. Alles is er eenvoudig. Muziek maken en improviseren is voor mij een manier om daar uitdrukking aan te geven. De verwachtingen en herinneringen zijn er in gedachten en emoties, maar het besef van zijn is nu en groots en opent het perspectief dat wij een wezen zijn dat alles omvat, zoals een zwerm spreeuwen door een impuls wordt bewogen. Binnen eenheid lijken we van elkaar gescheiden, fysiek. Het mooie vind ik, dat het allebei ‘waar’ is. Door de afgescheidenheid besef ik des te meer dat het enkel een illusie is. Als ik erin geloof, beleef ik het, tot ik er genoeg van hebt, dan geloof ik en ervaar eenheid. En het gebeurt iedereen uiteindelijk. Soms herkennen we de ervaring (nog) niet. Eenheid laat zich ervaren in een prachtig landschap, in de liefde voor een persoon, in het vuur van samen iets doen. Eenheid is er altijd, soms op de achtergrond, ook als wij het niet opmerken. We worden er altijd door gedragen, is mijn overtuiging.
Wij nodigen je uit om via een reactie op de nieuwsbrief jou ervaringen van eenheid, en vragen over eenheid te delen.
